Gedachten

Geen mening over mensen

Je kunt van alles ‘vinden’.
Je kunt de regen verfrissend vinden
en de warme zon een weldaad,
een drukke dag een uitdaging
en een rustige dag een verademing.
Het is jouw ervaring, het is jouw beleving.

De een wandelt graag door het bos,
de ander voelt zich thuis in de stad.
Sommigen gaan op in een film,
anderen trekken zich terug in een boek.
Verschillende mensen, verschillende ervaringen.

    Maar van jou kan ik niets vinden,
    van jou mag ik niets vinden
    want jij bent die je bent.

Waarom zou ik een mening hebben
over jouw kapsel of jouw bril?
Waarom moet ik een mening hebben
over je kleding of hoe jij loopt?

Wie ben ik om een mening te hebben
over jouw vriend of vriendin
zolang jij van hem of haar houdt?
Wie ben ik om een mening te hebben
over het leven dat jij leidt
en dat soms al moeilijk genoeg kan zijn?

    Over van alles en nog wat
    kan en wil ik een mening hebben
    maar niet over mensen.

Over mensen geen mening.



Waarom zou ik bidden

Wat moet ik bidden?
Waarom zou ik bidden?

Geloof ik dat mijn gebed
God in beweging zet?
God die anders afwachtend
en lijdzaam toekijkt?

Geloof ik dat mijn gebed
mij geluk en gezondheid brengt?
Mij steun en kracht geeft
die ik ergens anders niet vind?

Ik denk dat ik bid
omdat ik het leven om mij heen
niet wil vergeten,

omdat ik mezelf klein voel
in zoveel ruimte.



Vragen

Sommige vragen
zijn niet te beantwoorden
maar moeten wel worden gesteld:
    als uiting van protest
    als uiting van verwondering
    als teken van geloof.
Stel ze, ga ze niet uit de weg
deel ze met anderen onderweg

tot het moment
dat ze zijn verdwenen
omdat het antwoord is uitgesteld
naar de overkant van dit bestaan
    als uiting van protest
    als uiting van verwondering
    als teken van geloof.

Vragen zijn voor het leven
wat zout is voor het eten:
ze lossen op maar verhogen de smaak.



Laat jezelf niet middelen

Je bent geen gemiddelde Nederlander,
je bent geen doorsnee-burger.
Je bent geen kopie,
je bent een origineel.

Al lijkt jouw mening
op de mening van anderen:
het is en blijft jouw mening
en je hebt er recht op.

Wees wel zuinig op je woorden:
laat je niet door anderen voorschrijven
wat je moet denken.

Wees zuinig op je eigen woorden:
praat anderen niet na,
strooi niet met je mening
als het niet nodig is,
en twijfel niet aan jezelf
als je geen instemming vindt.

Want:

je bent geen gemiddelde in een grafiek,
je bent geen doorsnee-mens.
Je bent wie je bent: zo hoor je te zijn.



Geloven in jezelf dankzij anderen

‘Ik geloof in mezelf…’

Een uitspraak die vaak te horen is
en die me ook goed doet.
Veel te lang en veel te vaak
is en wordt een mens ertoe gebracht
om te twijfelen aan zichzelf:
je bent zondig,
je bent niet goed genoeg,
je moet beter je best doen
je bent te oud, te jong, enz.

Aan de andere kant klinkt in deze uitspraak
een bepaalde ondertoon die me minder vrolijk stemt,
namelijk: ‘Ik geloof in mezelf want
het maakt mij niet uit wat anderen van mij denken.’
Dan is het niet meer écht geloven in jezelf
maar je eerder afsluiten van anderen,
jezelf niets aantrekken van wat anderen denken of zeggen.
En dan vraag ik me af: hoe kun je in hemelsnaam
geloven in jezelf zonder anderen?

Ik stel daarom een nieuwe manier van spreken en denken voor:
‘Ik geloof in anderen die mij laten geloven in mijzelf.’
Of nog beter: ‘Ik geloof in anderen
die ervoor zorgen dat ik durf te geloven in mijzelf.’

Én: natuurlijk gun ik je die anderen ook van harte toe.



Ik kan het niet geloven

Ze zeggen dat het goed gaat
dat we op de goede weg zitten.
Ik kan het niet geloven –
er is nog zoveel ellende.

Ze zeggen dat je aan jezelf moet denken
voor jezelf moet opkomen.
Ik kan het niet geloven –
je leeft toch niet alleen?

Ze zeggen dat alleen de mensen
zijn geschapen naar Gods beeld.
Ik kan het niet geloven –
en al die dieren en bloemen dan?

Sommige vragen zijn te moeilijk – dat denk ik.
Sommige antwoorden zijn te makkelijk – dat weet ik.
Daarom ben ik de mensen dankbaar
die niet uit onverschilligheid maar oprecht durven zeggen:
‘Ik kan het niet geloven…’

Het zet mij aan het denken.



Wat normaal is

Wat hier hoog is
kan ergens anders
heel laag zijn.
Daar kijkt niemand van op.

Wat voor een automobilist
langzaam is, kan
voor een wandelaar
heel snel zijn.
Ook daar kijkt niemand van op.

Wat wij hier normaal
en vanzelfsprekend vinden
kan ergens anders een
uitzonderlijke rijkdom zijn.
Een enkeling kijkt daar van op.

Maar dat er zoveel
verschillende ideeën bestaan
over recht en onrecht,
over de waardigheid van de mens:
daar kijk ik pas echt van op.



Het komt niet altijd van pas

Religie en geloof kunnen het beste
in de mens naar boven halen –
de geschiedenis heeft dit wel bewezen.
Geloven geeft kracht
 – van bovenaf of van binnenuit –
om tegenslagen te verdragen,
om over eigenbelang heen te stappen
en zich met hart en ziel in te zetten
voor welzijn van de medemens
en heelheid van de schepping,
ja zelfs om zichzelf daarvoor weg te cijferen.

Maar religie en geloof kunnen ook
een voertuig worden voor haat en kwaad –
dat heeft de geschiedenis eveneens bewezen.
Het gaat immers over fundamentele vragen
en antwoorden over het leven,
die zin en betekenis geven aan ons bestaan.
Val je iemand aan op zijn of haar geloofsovertuiging,
dan raak je die persoon diep in de kern van zijn wezen.

Religie en geloof reiken mensen
rituelen, verhalen en woorden aan
die richting, houvast en vertrouwen geven
en die gerust kunnen stellen: je wordt gedragen.
Religie en geloof kunnen de gelovige mens
ook onrustig maken: gegrepen of geraakt
door een vraag of een oproep die je
niet zomaar naast je neer kunt leggen.

Zou dit misschien één van de redenen zijn
waarom in onze westerse wereld
waar de individuele vrijheid hoog in aanzien staat,
kerk en geloof minder populair zijn geworden?
Omdat geloven niet altijd van pas komt
en je er soms last van kunt hebben?
Niet vanwege bepaalde wetten en regels
die van buitenaf worden opgelegd,
maar vanwege die stem binnen in je
die blijft roepen en vragen
om je in te zetten voor recht en gerechtigheid?
Ook al komt je dat even iets minder goed uit?