Ze zwerft rond door een donkere stad
ogen nat van het huilen,
klampt zich aan de voorbijgangers vast:
‘Weet jij waar ik kan schuilen?’
Maar de mensen, ze kijken niet op
doen alsof ze niets horen,
lopen door, zijn op weg naar huis,
hebben hier niets verloren.
Niets verstoort
het leven in dit paradijs.
Niets verstoort:
we dromen rustig voort.
Ze zwerft rond met haar kleren gescheurd
en haar schoenen versleten,
zoekt haar bed in een kleine portiek,
tussen vuilnis haar eten.
Niets verstoort…
Ze is meer dan een mens met een naam,
zoekend zonder te vinden.
Ze belichaamt ons zwervend bestaan
want wij zwerven niet minder.
Morgen gaat ze weer. Wie weet wanneer
komt ze thuis in haar leven
om zichzelf te zijn, hoeft ze niet meer
hart en ziel prijs te geven?
Niets verstoort…
tekst geïnspireerd op ‘Another day in Paradise’ van Phil Collins